Healing is niet iets dat je komt halen.
Het is een uitnodiging. Een herinnering om weer kapitein van je eigen schip te worden. Om je schaduw aan te kijken, haar welkom te heten en de gevoelens die ooit geen plek kregen eindelijk te omarmen. Om die ademhaling die ooit stokte, af te maken en weer voluit te leven.
Dat vraagt veiligheid. Heel veel veiligheid. Een bedding waarin je niet opnieuw dissocieert maar aanwezig kunt blijven, ook al is het spannend.
Het vraagt om actieve participatie en voorbij afhankelijkheid te bewegen. Het kan heel vleiend zijn als iemand je nodig hebt om “gered” te worden maar het houd klein, gaat niet over empowerment, over iemand teruggeven aan zichzelf, over iemand in zijn kracht zetten.
Als healer kan ik jou nooit healen zonder jouw participatie, net als een vroedvrouw nooit de baby er uit kan persen voor de barende vrouw. Maar ik kan wel de juiste condities creëren, een veilig veld, het juiste gebed, krachten en energieën aanroepen die helpend en dienend zijn, helemaal inklikken in mijn eigen medicijn zodat jij daarin kan resoneren en ik kan voor je zingen.
Zingen om al die (zielen)delen van jou te herinneren thuis te komen.
Natuurlijk kunnen we allerlei technieken inzetten die ondersteunend zijn aan jouw herinnering; lichaamswerk, energiewerk, van soulretrievals, power extractions en power intrusions maar durf je het ook werkelijk in ontvangst te nemen want in je kracht staan vraagt iets anders dan nog slachtoffer zijn van je verleden of trauma’s.
En na de healing, komt die keuze, neem je de healing met je mee of voelt het oude toch zo vertrouwd dat je gelijk of geleidelijk aan toch weer inklikt op dat oude verhaal.
De keuze is altijd aan jou
