Vandaag zat een vrouw tegenover mij met een verlangen dat ik zo vaak zie.
Ze begeleidt zelf ceremonies.
Ze houdt ruimte voor anderen.
En toch kwam ze met een verlangen dat diep herkenbaar is:
meer aanwezigheid in zichzelf.
Jezelf helemaal bewonen.
Ze is aanwezig voor haar gezin.
Voor de mensen die ze begeleidt.
Voor het veld dat ze draagt.
Maar ergens onderweg, in al dat dragen, was haar midden een beetje verschoven.
Op een gegeven moment vertelde ze over haar zoon en hoe ze hoopte dat hij een goede man zal worden.
En terwijl ze dat zei, voelde ik het veld verschuiven.
We openden het veld en instinctief zette ik haar in het midden van haar Medicijnwiel. In haar centrum.
Dat raakte iets ouds aan.
Een traan rolde over haar wang.
Er volgde een diepe zucht.
Alsof haar lichaam zich herinnerde dat er een plek bestaat waar aanwezigheid altijd is.
Dat heilige midden waar alles samenvalt.
Tijdens de reis werd zichtbaar dat het mannelijke principe in haar uit balans was geraakt.
Niet alleen persoonlijk, maar ook in haar lijn.
Er liep een geschiedenis terug naar een tijd waarin de kerk een grote rol speelde. Het veld voelde zwaar. Bijna donker.
Wanneer het mannelijke gewond raakt, gaan we vaak méér doen.
Meer dragen.
Meer verantwoordelijkheid nemen.
Alsof we het gemis proberen te compenseren.
Maar ondertussen krijgt het vrouwelijke steeds minder ruimte.
Om te ontvangen.
Om te voelen.
Om haar plek in te nemen.
En zo raken we langzaam verder van ons eigen midden.
Toen ze weer in haar centrum stond, gebeurde er iets eenvoudigs maar wezenlijks.
Haar hoofd werd helder.
Met een brein dat normaal gesproken overal op reageert en voortdurend associaties maakt, kon ze ineens voelen wat haar eigen verlangen werkelijk was.
Een verlangen naar zichzelf. Naar voelen want juist dat was langzaam naar de achtergrond geraakt.
Het veld maakt zichtbaar wat er werkelijk speelt.
Vaak ligt een thema net even anders
dan het verhaal dat we er zelf over vertellen.
Wanneer we durven kijken naar de energie onder een patroon ontstaat er een veel ruimer perspectief.
En precies daar begint de weg terug.
Naar het midden.
Naar de plek van puur aanwezig zijn.
De plek waar je Zelf weer kan ontvangen.
Cosmic Hearth is zo’n plek.
Een veilige bedding voor mensen die zelf met anderen werken.
Waar je leert kijken naar de energie onder jouw patronen en thema’s
voor jezelf én voor het veld dat je draagt.
We starten in mei.
Er zijn nog 2 plekken vrij. Cosmic Hearth training
spaceholder leiderschap, werken met het veld, energetisch leiderschap, ruimte houden voor anderen, terug naar je midden, innerlijk verlangen voelen, patronen in de voorouderlijn, systemisch bewustzijn, verantwoordelijkheid loslaten, begeleiden zonder dragen
