Die stille, nauwelijks benoemde rouw.
Rouw om wat nooit vorm heeft gekregen.
Ouders die nooit een kindje konden ontvangen, maar wél ouders zijn.
want ouderschap begint bij dat diepe oerverlangen. Die innerlijke ja om te ontvangen.
Bij zwanger zijn van een idee, een beeld, een toekomst.
En als dat leven niet geboren wordt, blijft de schoot niet alleen leeg.
Ze vult zich met gemis.
Het is een rouw die geen foto’s heeft.
Geen verjaardagen.
Geen tastbaar bewijs.
Voor de buitenwereld blijft ze vaak onzichtbaar.
Hoe rouw je om iets wat nooit is geweest?
Hoe mis je iets of iemand die je alleen in je innerlijke wereld hebt geleefd?
De rouw die sluimert in de schaduw en nauwelijks wordt erkent.
Maar oh wat wordt ze vaak aangeraakt in al die dingen van het alledaagse.
Geen bedding want het is niet tastbaar en om bedding vragen doe je niet.
En zo rouwen we om onze dromen.
Het beeld waar je in geloofde en aan vast hield.
De droom die je leefde voordat ze uit één viel.
De relatie die je losliet
en daarmee de toekomst die je samen al bewoonde.
Het leven dat je dacht te zullen leiden.
De versie van jezelf
die je nooit werd.
Ik ken deze rouw. In de stille hoeken van mijn zijn,
rouw om hoe het niet is gegaan.
Om het beeld dat ik had en moest losgelaten.
Van schakelen naar plan B om mijn dochter te ontvangen
Maar losliet wat ik lief had.
Liefde en rouw. Ze bewegen naast elkaar in de dans van Leven
En kunnen we stille rouw daarin bedding geven? Haar uit te nodigen om uit de schaduw te stappen zonder het gelijk een plek te willen geven.
Leeft er stille rouw in jou? Welke droom heb je op moeten geven?
